Ο Ναυαγός πάει θέατρο. Κατσαρίδα.

Στο θέατρο Αθηνών (Βουκουρεστίου 10, Κέντρο) παίζεται η παράσταση "Κατσαρίδα" του Βασίλη Μαυρογεωργίου σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Ερμηνεύουν οι Κώστας Γάκης και Δημήτρης Μακαλιάς.

Ποιότητα, ποσότητα, ενέργεια. Αυτό είναι το τρίπτυχο που απολαμβάνει ο θεατής. Τα 80 λεπτά της παράστασης χωρίς διάλειμμα είναι ακριβώς αυτό το ταξίδι που κάνει το μυαλό να ξεκουράζεται και να αφήνεται στις περιπέτειες της μικρής κατσαρίδας που με νεανική μαεστρία δίνονται από τους ηθοποιούς. Η "πρωταγωνίστρια" κατσαρίδα θέλει να πάει στο φεγγάρι, έτσι από γινάτι, αλλά αυτό το όνειρό της δεν είναι παρά μόνο η αφορμή να ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια του θεατή ένα ταξίδι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από κλασικά παραμύθια και παιδικά κινούμενα σχέδια, όπως για παράδειγμα "η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" ή από το πιο πρόσφατο "Ψάχνοντας τον Νέμο". Μόνο που εδώ, όλα τα πλάσματα είναι οι δύο ηθοποιοί, που εμφανίζονται κάθε τόσο ως τζιτζίκια, ντετέκτιβς, κοριτσάκια, χίπις πεταλούδες, Εσκιμώοι και πάει λέγοντας.

Σουρρεαλισμός σχεδόν σε κάθε βήμα, διάλογοι καθημερινοί με δόσεις σύγχρονου χιούμορ, τόννοι ενέργειας πάνω στη σκηνή, τρέξιμο, τραγούδι, χορός, αυτοσχεδιασμός, λίγο stand up comedy αλλά όχι με την ενοχλητική σχεδόν, καθιερωμένη του έννοια συνδυάζονται άψογα κι ευχάριστα και σε κάνουν στιγμές στιγμές να ξύνεις το κεφάλι σου απορώντας από πού προέρχεται και πού θα οδηγήσει αυτή η υπερκινητικότητα των ερμηνευτών πάνω στη σκηνή. Το πηγαίο χιούμορ τους, θυμίζει πιο παλιές (καλές) εποχές σε θέατρα, σκηνές ή μπουάτ, ενώ η γλώσσα τους δίνει την αμεσότητα που έχει ανάγκη ένα τέτοιο έργο. Τα αυτοσχέδια σχεδόν και γελοιωδέστατα ως επί το πλείστον κοστούμια, θυμίζουν παρεΐστικη κωμωδία, ενώ η συμμετοχή του κοινού επαληθεύει αυτή την ατμόσφαιρα.

Η αλήθεια είναι ότι δε γνώριζα τι ακριβώς θα αντικρύσω μετά το καμπανάκι. Παράλληλα, αντανακλαστικά μου δημιουργήθηκε μικρή αρνητική προκατάληψη από την ανάγνωση του συνδυασμού λέξεων όπως "κωμωδία, μιούζικαλ, στοιχεία stand up" που είχα φροντίσει να κάνω πριν από την άφιξή μου στο θέατρο. Οι λέξεις αυτές χτύπησαν κατευθείαν στο κέντρο του γερο-παράξενου θεατροανοσοποιητικού μου συστήματος και κατέβαλαν διόλου ευκαταφρόνητη προσπάθεια να με αποπροσανατολίσουν, πριν καν βγει στη σκηνή ο πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης Κώστας Γάκης για να μας καλωσορίσει. Δε μπορώ να πω αν η παράσταση είναι καλή ή κακή ή αν αφήνει νοήματα στο μυαλό του καθένα, με σιγουριά όμως μπορώ να αναφέρω ότι η προκατάληψη που περιγράφω λίγο πιο πάνω, θρυμματίστηκε πανηγυρικά και τελικά, αποχώρησα χαμογελαστός από τη Βουκουρεστίου.

Μήπως τελικά έγινα μέινστριμ;

Οι Red Hot Chili Peppers live στη σκηνή του ΟΑΚΑ

Αν γράψεις στη μετάφραση της google τη λέξη "mainstream", η απάντηση που παίρνεις είναι "επικρατούσα τάση". Η δική μου ερμηνεία ίσως είναι λίγο πιο ισοπεδωτική βέβαια, καθώς θα ερμήνευα τη λέξη ως "κοινότυπος", "αυτος που χρησιμοποιείται από όλους, μαμάδες, γιαγιάδες, βρέφη, εφήβους". Το κείμενο αυτό πάντως δεν έχει καμία σκωπτική ή περιπαικτική διάθεση, αλλά αποτελεί κυρίως μία αυτοβιογραφική προσέγγιση του mainstream, της ροκ μουσικής ή της ροκ διάθεσης που ανέκαθεν με έκανε άνω κάτω.                                               

Τέτοια εποχή, Σεπτέμβρης ήταν του 2000, αγόρασα ένα από τα λίγα original cd που έχω ψωνίσει γενικά, καθώς πάντα θεωρούσα ότι η μουσική η αγορασμένη από δισκοπωλείο, είναι υπερεκτιμημένη. Όπως και νά'χει, λίγο η ηλικία, λίγο η βιντεοκλιπάρα με τη μπάντα σε animation μορφή που έπαιζε 5 φορές τη μέρα στο MTV (όχι το σημερινό MTV Greece φυσικά που παλεύει να κάνει τη Φουρέιρα Μadonna και τον Μηδενιστή Lenny Kravitz) και οι αλήτικες μουσικές της μέχρι τότε, λίγο το χαρτζηλίκι που είχε μείνει ανέπαφο από τα ξίδια των πρώτων διακοπών με φίλους, λίγο η σπαρίλα που με κυβερνούσε περιμένοντας το πανεπιστήμιο να ξεκινήσει τα μαθήματα και να μετατραπώ από μαθητής σε φοιτητής, με ώθησαν στο δισκοπωλείο-video club-video game store με το αξέχαστο όνομα "Salina" στην Υμηττού, στο Παγκράτι για να πάρω το άλμπουμ "Californication" των Red Hot Chili Peppers με αντίτιμο 4.500 δρχ.

Για πολλές μέρες, το νέο μου απόκτημα έπαιζε ασταμάτητα στο cd player, οι στίχοι όλων των τραγουδιών του άλμπουμ είχαν εντυπωθεί στον εγκέφαλό μου (εκτός από το "Porcelain", που το σιχαινόμουν για πολλά χρόνια, αλλά το ξεπέρασα πια), ενώ αυτό το άλμπουμ των Chili Peppers έγινε αφορμή να εντρυφήσω ακόμη πιο πολύ στα παλιά τους τραγούδια και να γίνω απλά ένας ακόμα 18άρης fan τους. Μάλιστα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σε κάθε σπίτι ίντερνετ, οπότε η ψακτική για παλιές ή νέες μουσικές δεν ήταν και το πιο εύκολο ή ανέξοδο πράγμα, αν σκεφτούμε και το απλούστατο, ότι το youtube ήταν λέξη άγνωστη. Σε κάθε περίπτωση πάντως ήταν τεράστια η τιμή που έκανα στους RHCP (ζω το παραμύθι μου, μην ξινίζεις), δεδομένου ότι ήταν στο πάνθεον της μικρής συλλογής των αυθεντικών cd μου (οι αντιγραφές ήταν άπειρες), κάνοντας παρέα με τους Deep Purple, τους Offspring, τους Magic de Spell και κάποιους ρεμπέτες που είχα ξετρυπώσει στο Metropolis.

Από τη στιγμή που πήρα στα χέρια μου το Californication λοιπόν ως τώρα, έχουν περάσει 12 χρόνια ακριβώς. Μετά από τόσο καιρό μου δόθηκε η ευκαιρία να δω το τότε αγαπημένο μου συγκρότημα live. Εισιτήριο φυσικά δεν είχα φροντίσει να προμηθευτώ, καθώς δεν είναι και εύκολα τα 45 ευρώ. Αγκαζάρισα λοιπόν ένα φιλαράκι που μένει δίπλα στο ΟΑΚΑ, αράξαμε και λίγο σπίτι του, κάναμε και τη βόλτα μας γύρω από το στάδιο, θαυμάσαμε και τις δημιουργίες του κου Σαντιάγο Καλατράβα, τα είπαμε και ένα χεράκι για το ελληνικό μέλλον μας και μετά αποφασίσαμε απλά να προσποιηθούμε ότι φεύγουμε από το parking για να πείσουμε τον μπάρμπα σεκιουριτά να μας επιτρέψει να περάσουμε προς τα έξω. Ή προς τα μέσα. 

Ακούγαμε κι απ'έξω, αλλά με το που βλέπεις όλο αυτό τον κόσμο και ακούς κανονικά πια το μπάσο του Flea νιώθεις κάτι άλλο. Υποθέτω. Δε θα ασχοληθώ με τον ήχο, ο οποίος όντως ήταν μέτριος όπως έχει ήδη διαδοθεί, αλλά μόνο με τι αισθανόμουν, χαζεύοντας έξω και μέσα τον κόσμο και ακούγοντας μουσικές που δε με ενθουσιάζουν πια, αλλά απλά τις γουστάρω. Ούτε με τα μέλη της μπάντας θα ασχοληθώ, που έστω κι αν μου φάνηκε ότι έκαναν μια συναυλία διεκπεραίωση, ακόμα τους συμπαθώ και γουσταρω πολλά κομμάτια τους και το προσωπικό τους άκυρο στυλάκι με τατού, μουστάκια, καπέλα, σαλτιμπαγκιές και τα τοιάυτα, αναπολώντας την εποχή που έβγαιναν στη σκηνή φορώντας μόνο μία κάλτσα στα επίμαχα σημεία τους.

Όλη η φάση στο ΟΑΚΑ μου φάνηκε παρωχημένη και ο κόσμος εντελώς εκτός τόπου και κατάστασης. Ίσως ήμουν και προκατειλημμένος από τις άκυρες αναρτήσεις διαφόρων στο φατσοβιβλίο. Άνθρωποι που συνηθίζουν να ακούνε ηλεκτρονική μουσική, να μη χάνουν πάρτυ για πάρτυ σε κάθε μαγαζάκι που παίζει ο τάδε ή ο δείνα dj, κοριτσάκια που τρέχουν στα μουσικά βραβεία του MAD για να νιώσουν στον αμφιβληστροειδή τους λίγη λάμψη από Σάκη Ρουβά, αγοράκια που ξημεροβραδιάζονται μπροστά στον καθρέπτη για να τους πετύχει το τσουλούφι και να ταιριάξει με τα χιπστεροπάπουτσά τους, τύποι που το μόνο αξιόλογο που έχουν να θυμούνται στη ζωή τους είναι οι πολλαπλώς απαθανατισμένες διακοπές με την κοπέλα τους σε κάποιο νησί του Αιγαίου, αλλά αφομοιώνουν θεσπέσια το χειμωνιάτικο έδεσμα από παντόφλα και τσόκαρο που τρώνε καθημερινά. Όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι ξεσάλωναν στις σελίδες, στα γκρουπ και στα προφίλ τους, κραυγάζοντας ότι αναμένουν με ανυπομονησία το μεγάλο event της χρονιάς, τον ερχομό των RHCP... 

Δεν κρατιόντουσαν για το βράδυ που οι RHCP θα μάγευαν το κοινό τους και φαγώθηκαν να ανεβάζουν κάθε τόσο κομμάτια τους για να επιδείξουν πόσο γαμάτοι είναι που θα πάνε σήμερα στη συναυλία και θα είναι κι εκείνοι μύστες της ιερότητας του συγκροτήματος. Οι σούπερ γαμάτες και κουλ πόζες με το εισιτήριο ανά χείρας φυσικά και δεν έλειψαν από Τιτιβισμάδικο και Φατσοβιβλίο. Μύστες, ανάμεσα σε μπεμπέκες που έχουν θεά την Πέγκυ Ζήνα, γιαγιάδες που ακόμα ξύνω το κεφάλι μου και προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο δεν ήταν σπίτι τους να βλέπουν τον Σουλεϊμάν εκείνη την ώρα και νεογέννητα βρέφη με πιπίλα στο στόμα, στις αγκαλιές των μανάδων τους. 

Αυτά αντίκρυσα με δέος στις κερκίδες που καθόμουν, εκεί δηλ. που χασμουρήθηκα πάνω από 4 φορές. Ήταν προκλητικό κι αυτό το μωρό δίπλα μου και κοιμόταν με την πιπίλα του γαλήνιο, ζήλεψα. Πιο κάτω ένα γκομενάκι, με το ζόρι 20 με φωσφόρ μαγιό μέσα από το φόρεμα να τραβάει συνεχώς την ίδια φωτογραφία, το ίδιο κάδρο, τη σκηνή από μίλια μακριά (όχι, τη φωτό που συνοδεύει το κείμενο δε της την έκλεψα, είναι δική μου και την τράβηξα μία και μόνη φορά. Ούτε την άλλη παρανοϊκέ αναγώστη, εγώ την τράβηξα κι αυτή).  

Από τη συναυλία των Red Hot Chili Peppers στο ΟΑΚΑ

Μα, καλοί μου φίλοι ακριβώς επειδή εσείς το περιμένατε, παύει να είναι μεγάλο event και αυτόματα καταντάει τσίρκο και ένα ακόμα μαγαζί τύπου "Ποσειδώνιο" που πάει κάθε πικραμένος για να νιώσει ότι κάποιος είναι και να νομίσει ότι διασκεδάζει και να αναπτύξει την αυτοβαυκαλογαματοσύνη του.

Τώρα που είπα "Ποσειδώνιο", αναρωτήθηκα κάποια στιγμή την επόμενη μέρα της συναυλίας, όταν ενημερωνόμουν σχετικά, τι ακριβώς έκανα στον ίδιο χώρο που βρίσκονταν ο Αντώνης Ρέμος με την αυτής της περιόδου βιζιτού του, ο Πάρις Κασιδόκωστας, ο Ονειράμας Μαραντίνης, η Shaya, οι Vegas, η Άννα Νταλάρα, ο Βαγγέλης Περρής και χίλιοι άλλοι δυο wanna be star εγχώριοι πουθενάδες. Αλήθεια, έχουν όλοι αυτοί ακούσει κανένα τραγούδι αληθινού ροκ, όχι μόνο από τους Peppers αλλά γενικά; Δηλώνω υπέρμαχος της άποψης ότι η μουσική δεν έχει ή δεν πρέπει να έχει ταμπέλες και κατηγορίες, αλλά με ενοχλεί που όλοι αυτοί, διάσημοι και άσημοι καπηλεύονται τη ροκιά και τον ντόρο που από μόνη της προκαλεί, για να διαφημιστούν ή ακόμα χειρότερα, να νιώσουν για λίγο μέσα στα πράγματα, in που το λένε και στο χωριό μου από τα '90s ακόμα. 

Ναι, οκ, στην αρένα τα πράγματα ήταν διαφορετικά, εκεί είχαμε μπουμπούδες που θεωρούν τον Stan και τον Nivo επαναστάτες και ασυμβίβαστους γκομέναρους και 15χρονα αγόρια που ανάθεμα κι αν γνωρίζουν έστω το όνομα του frontman των Peppers. Είχε και από εκείνους βέβαια τους κατάπτυστους, τους κανονικούς-συνειδητοποιημένους ανθρώπους, που πιθανότατα πλήρωσαν για να βρεθούν κοντά στο γκρουπ που τους συντροφεύει πολλά χρόνια με τα γνωστά ή και τα λιγότερο εμπορικά κομμάτια του.

Αυτό το feeling με ώθησε να γράψω αυτό το κείμενο, καθώς πιστεύω ότι κάπου εκεί θα υπάρχουν και συμφωνούντες που θα διαβάσουν τις σκέψεις τους εδώ. Το ερμαφρόδιτο feeling όταν περπατούσα γύρω από το στάδιο, ότι οδεύω προς κάποια εκκλησία για να κάνω ανάσταση ή ότι κινούμαι προς την είσοδο ενός μεγάλου club ή μιας πίστας που είναι place to be this year και τιμάται από άπαν ξέκωλο και πλείστους posers με γυαλιστερό κάρο, ακριβό πουκάμισο και φάτσα για κλωτσιές. Δεν ξέρω, ίσως εγώ στο μυαλό μου τα έχω συγχισμένα, αλλά η ελπίδα που είχα όταν παρεισέφρησα στο στάδιο, ότι οι ίδιοι οι RHCP ίσως και να διέψευδαν την προκατάληψή μου και να μετέτρεπαν το θέατρο σε πραγματική συναυλία, έσβησε χωρίς πολλά πολλά, αγόγγυστα και λιτά. 

Ακόμα πάντως τα κομμάτια που μου αρέσουν θα τα ακούω και θα κοπανιέμαι σπίτι μου, αφού στο ΟΑΚΑ κατάφερα μόνο να χασμουρηθώ και να κουνηθώ ελάχιστα, αλλά και στην εκπομπή μου δε θα πάψω να τιμώ τους Peppers, έστω κι αν νιώθω ότι είναι για μένα μια γκόμενα που έχω ξεπεράσει πια, σταδιακά και ομαλά. Μια γκόμενα που ενώ είχα ψιλοξενερώσει μαζί της, την είδα προχθές σχεδόν τυχαία να συνοδεύεται από έναν γέρο που πιθανότατα τον έχει γκόμενο και χορηγό. Sorry, αλλά έτσι νιώθω.





Το παρακάτω βίντεο τραβήχτηκε από τον γράφοντα, με εντελώς τουριστικό-αναμνηστικό κίνητρο, για να θυμάμαι απλά ότι τελικά βρέθηκα κι εγώ στο "event της χρονιάς". Mainstream και το βιντεάκι, αφού είναι μέρος από το κλασικό πια τραγούδι Californication...

Συλβέστερ Σταλόνε... Ο αιωνόβιος.

Στον πίνακα του πάπα Γρηγορίου του 9ου (13ος αιώνας) ο Σταλόνε κλέβει την παράσταση!

Whitney Hiouston R.I.P.

Michael Jackson, Elvis Presley, John Lennon, Amy Winehouse σε ένα σκετσάκι του παραλόγου από τον άλλο κόσμο... Απολαύστε...

Σάκης Ρουβάς, ο νόθος γιος του Χάρρυ Κλυν

Ο Ναυαγός πάει θέατρο... AMADEUS

Είπαμε να πάμε κι εμείς ένα θεατράκι, ορίστε η άποψή μας για την παράσταση AMADEUS, Θέατρο Βρετάνια:

                                                                    AMADEUS

Πρόκειται για μία παράσταση βασισμένη σε μία φανταστική ιστορία γύρω από τη ζωή και το έργο του νεαρού Mozart.

Η σύγκρουσή του με τον Antonio Salieri, ο χαρούμενος και ανάλαφρος χαρακτήρας του, η ζήλεια και ο μόχθος που νιώθει ο Salieri για το ανερχόμενο παιδί-θαύμα, η σχέση πατέρα-γιου αλλά και ο ρόλος του "θείου" στην καλλιτεχνκή πορεία του ανθρώπου, δεσπόζουν ως θέματα στην παράσταση.

Δύο κόσμοι και δύο μέγιστες προσωπικότητες (εκείνη του Μozart και εκείνη του Salieri) συναντώνται επί σκηνής, επιχειρώντας μία συναισθηματικομουσική σύγκρουση με φόντο το Θεό.

Αναμφίβολα, έχουμε να κάνουμε με μία εκ των πολυδιαφημισμένων παραστάσεων των τελευταίων χρόνων. Ο πολύπειρος Δημήτρης Λυγνάδης συναντά τον "τηλεοπτικο" Παπακαλιάτη σε μία αξιόλογη σκηνοθετική του προσπάθεια. Βεβαια, δεν παύει να υποβόσκει το ερώτημα του τι έχει να κερδίσει ένας ηθοποιός του δικού του βεληνεκούς, διδάσκων του εθνικού θεάτρου και κατά γενική ομολογία μεγάλος θεατράνθρωπος, από τη συνεργασία του με τον αμφιλεγόμενο Παπακαλιάτη...

Συγκινητικός, με υπέρμετρη αίσθηση του θεατρικού λόγου και της κίνησης, ο Λυγνάδης επιχειρεί να δώσει ένα άρωμα ποιότητας σε μία παράσταση που το μοναδικό που θυμίζει Mozart είναι η μουσική του. Στα βήματα του ετέρου του προσπαθεί να πλησιάσει και ο Παπακαλιάτης, ο οποίος ωστόσο δεν αρκεί για το ρόλο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη. Χλιαρή και η προσπάθεια της Δανάης Σκιάδη στο ρόλο της Κονστάζ, η οποία προσαρμόζεται στα πλαίσια του ρόλου και του παρτενέρ της. Αξιέπαινη η δουλειά του υπόλοιπου θιάσου αλλα και της ενδυματολόγου, η οποία επιλέγει ρούχα εποχής χωρίς ωστόσο να παρατηρείται εμμονή με μόδα εποχής.

Βλέπεται ευχάριστα...

Οι ατάκες που πρέπει να τιμωρούνται με πρόστιμο

 

“Δεν υπάρχει”

Μας ψεκάζουν. Δεν  υπάρχει άλλη εξήγηση για το πώς, μέσα σε λίγους μήνες, αυτή η έκφραση  που θέλει να δείξει το δέος(;), την  κουλτούρα(;), το “είμαι-μέσα-στα-πράματα-και-μιλάω-μοντέρνα”  του ομιλούντα έγινε το νέο εθνικό μας σύνθημα. Τι δεν υπάρχει, ρε ψηλέ; Αν δεν υπήρχε, θα το κάναμε θέμα; Το ακόμα πιο εκνευριστικό με τη συγκεκριμένη ατάκα που, υπολογίζεται ότι έχουν ξεστομίσει περισσότεροι από 7,5 εκατομμύρια Έλληνες (άρα αυτό δεν σε κάνει διαφορετικό, cool φίλε μου), είναι ότι έγινε παντιέρα των 20+. Αν το έλεγαν μόνο πιτσιρίκια, μπορεί να ήταν και cool. Το ότι το λέει η 35άρα καριερίστα με τις 35άρες καριερίστες κολλητές της, είναι πρόβλημα.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 7€ η φορά (φαντάζει μικρό, αλλά εδώ στοχεύουμε στο heavy rotation της ατάκας)

“Κλαίω”

Θα έπρεπε. Θα ήταν μια λύτρωση για όλους. Το “κλαίω”  συνοδεύει κάτι που ενθουσίασε αυτόν  που το ξεστόμισε και είναι  ακόμη και κοινωνιολογικά foul. Κανείς δεν τα μπήγει πια. Στην προκειμένη περίπτωση, το “κλαίω” συνδέεται με θετικά συναισθήματα, οπότε η διαστροφή είναι ακόμη μεγαλύτερη. Κάθε φορά που ακούω κάποιον να “κλαίει”, θέλω να τον κάνω να δακρύσει πραγματικά.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 9€ η φορά (είναι λίγο σπανιότερο από το “δεν υπάρχει”)

“Είσαι τρελήηηηη;”

Αυτό το “αστείο” ξεκίνησε από την “Πολυκατοικία” ως ατάκα-ορόσημο του gay της παρέας. Κανένα πρόβλημα, ωραίο στοιχείο. Για τη σειρά και τους θεατές της. Όχι για όλες τις άλλες τηλεοπτικές περσόνες που το έγραψαν με μεγάλα γράμματα σε ένα άσπρο χαρτόνι και έβαλαν τον floor manager να το κρατάει απέναντί τους για να μην ξεχάσουν να το πουν στον αέρα. Φτάνει. Αν δεν σέβεστε εμάς, σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 35€ η φορά (ε, δεν παίρνουν και τον βασικό οι της τηλεόρασης, όχι ακόμα δηλαδή)

“Και τι γυρίζει και μου λέει;”

Ότι δηλαδή καθόσασταν οι δυο σας σε έναν καναπέ, εκείνος  κοίταζε κάπου αλλού και σου  είχε γυρίσει την πλάτη και  όταν του ήρθε η φλασιά, γύρισε το κορμί του 180 μοίρες και στο ξεφούρνισε. Μόνο έτσι. Αλλιώς, όχι, κόφ' το.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 4€ η φορά (γιατί η μικρομεσαία τάξη που το τιμά περισσότερο έχει τρελαθεί στο φόρο)

“Έμεινα αλάλου και speechless γωνία”

Αλήθεια τώρα, άσε  τις γωνίες και βρες ένα σπίτι  στην Αλμπουκέρκη ή κάπου το ίδιο μακριά και εξαφανίσου, γιατί αν σε ακούσει να λες κάτι τέτοιο κάποιος που δεν είναι και πολύ καλά στα νεύρα του, δεν θα τη βγάλεις καθαρή. Για το καλό σου το λέω.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: Κανένα. 3μηνη φυλάκιση με αναστολή.

“Τα πάντα όλα”

Ναι, γελάμε με τις  ατάκες του παμμέγιστου Αλέφαντου. Ναι, τις χρησιμοποιούμε για πλάκα με τους κολλητούς μας μέχρι και μερικούς μήνες αφού τις είπε. Αλλά το να τις βλέπουμε και σε εξώφυλλα κατά τ' άλλα σοβαρών και trendsetting περιοδικών σημαίνει προχειροδουλειά και έλλειψη έμπνευσης. Επικίνδυνη.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 20€ η φορά (τα περιοδικά ταλαιπωρούνται ήδη αρκετά από την κρίση)

“Τζιτζί, δικέ μου, τζιτζί”

Πόσο χρονών είσαι, “δικέ μου”; 13; Πηγαίνεις ακόμα  Γυμνάσιο; Κάνεις κοπάνα την τελευταία  ώρα που έχετε Αγγλικά και  παρακαλάς τον απουσιολόγο να μην σου βάλει απουσία; Ή μήπως ασχολείσαι ακόμα με το πόσο θόρυβο κάνει το μηχανάκι σου; Αυτή η λέξη επιτρέπεται μόνο με τον τόνο στο πρώτο “ι” και σε αναφορά στο μεγάλο αμυντικό χαφ της Ρομα, της Ίντερ και της εθνικής Ιταλίας του κάποτε, Τζίτζι ντι Μπιάτζιο.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 14€ η φορά (σαν τον αριθμό της φανέλας του ντι Μπιάτζιο στη “σκουάντρα ατζούρα”)

“Όταν θες κάτι πολύ, τότε το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις”

Και “ο Coelho είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας”. Και “καλά, έχεις διαβάσει το 'Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις'; Εμένα μου άλλαξε τη ζωή”. Και.. Όχι, άστο, ζαλίζομαι.

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 20€ η φορά (ή όσο κοστίζει τέλος πάντων αυτός ο @*&#*!!& ο Αλχημιστής)

“Ο Γιάννης δεν τα σηκώνει αυτά”

Όταν μιλάει ο ίδιος  ο Γιάννης και δεν αναφέρεται σε κάποιον άλλο Γιάννη. Οι άνθρωποι που μιλούν για τον εαυτό τους στο γ' ενικό πρέπει να δουν γιατρό. Ή μάλλον, “Ο Γιάννης πρέπει να δει γιατρό...”

Προτεινόμενο  πρόστιμο: 70€ (πάνω-κάτω όσο και μια ώρα στο ντιβάνι)

“Σαν την Χαλκιδική δεν έχει”

Τι δεν έχει; Παραλίες; Κόσμο; Πράσινο; Beach bar; Κρουασάν; Ακρίδες; Βοσκοτόπια; Γιατί δηλαδή παίζεις με τα νεύρα μας με μια πρόταση που κόβεται στη μέση ή έστω με ένα ρήμα που ξεκάθαρα δεν ταιριάζει εδώ; Γιατί ψάχνοντας στο Google, αυτή η αφαιρετικά ανόητη ατάκα φέρνει πάνω από 800.000 αποτελέσματα; Ποιος την πρωτοείπε; Τι κάνει η Αστυνομία; Η Δικαιοσύνη;

Προτεινόμενο  πρόστιμο: Απαγόρευση εισόδου στα δύο πόδια της Χαλκιδικής. Ελεύθερη είσοδος μόνο στο Άγιον Όρος.

Πηγή: www.oneman.gr

Αποκάλυψη ΣΟΚ: Ο Χάρης Ρώμας Πρωθυπουργός!

Πίσω από όλες τις διαπραγματεύσεις και τις ζυμώσεις στο πολιτικό σκηνικό, βρίσκεται ο Χάρης Ρώμας. Στη συνάντηση Πρωθυπουργού και Προέδρου Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, πίσω πίσω μεν, απροκάλυπτα δε, καθόταν ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός Χάρης Ρώμας, γνωστός από τις συγκλονιστικές του ερμηνείες στις σειρές "Κωνσταντίνου και Ελένης" και "Οι Μεν και οι Δεν...". 

Ξυρισμένος στην εντέλεια και με το καλοβαλμένο περουκίνι του, κρατάει σημειώσεις για να είναι προετοιμασμένος να επιτελέσει το χρέος του προς την πατρίδα. 

Θα κυβερνήσει; Θα αναλάβει κάποιο άλλο νευραλγικό πόστο; Σύντομα θα γνωρίζουμε, εκτός αν παραμείνει παρασκηνιακός και κρίσιμος ο ρόλος του, οπότε θα κρίνει τις τύχες μας incognito...

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ στην παρακάτω φωτογραφία-ντοκουμέντο:

Loser αναβάτης!

Δείτε τι έπαθε ο απρόσεκτος επαγγελματίας οδηγός μηχανής... Κοίτα και το δρόμο ρε φίλε...!

Cult cult cult... Βουτιά στο παρελθόν... Ραντεβού στα τυφλά!